Serdar Dalgıç

Merhaba;

Son zaman hobilerimden biri de trekking – doğa yürüyüşleri. Özellikle zamanımın çoğunu bilgisayar başında geçiren biri olarak, hele bir de nüfusu 14 milyona dayanmış bir şehirde (İstanbul), semt olarak da 200 bine yakın insanın yaşadığı bir semtte (Beşiktaş) yaşamayı başlı başına kendimi doğaya vurmak için yeterli bir sebep olarak görüyorum

içimdeki doğa yürüyüşü aşkını tetikleyen Doruk ve ben (=

Doğa Yürüyüşlerine başlamamın nedeni aslında Doruk’tur 19 Mayıs’ta Ankara’ya gidesim gelmişti, tatilde Ankara’da olup olmayacağını sorduğumda Isparta’da Dedegöl Dağları’nda olan bir Doğa Şenliği’nden bahsetmişti (bkz: ETUDOSD Dağcılık Şenliği (Dedegöl Dağı) ), “E sen de gelsene” diyince, “oluuur, geleyim” dedim ve olaylar gelişti. Hakanlar da gelmeye karar verince teçhizat, alet edevatları temin etmem de pek zor olmadı. (Hakan da Volkan da uzun zamandır Dağcılık ve Trekking’le ilgileniyorlar, eksiklerini tamamlamak için alışverişe çıktılar onlar da, birlikte gerekli malzemeleri aldık.) Sonunda pantolon(larım), yürüyüş ayakkabılarım, yağmurluğum, polarım, uyku tulumum, batonlarım, kafa lambam ve bilimum teçhizatımla yürüyüşe hazırdım!!

Yazılı Kanyon'dan bir manzara

19-20 Mayıs’ta Eğirdir Yazılı Kanyon’da, 21-22 Mayıs’ta da Dedegöl Dağı eteklerindeki Melikler Yaylası’nda kamp yaptık. Yazılı Kanyon’a Doruk, ben ve Özlem olarak LKD‘nin 3 üyesi şeklinde gittik. İki gün Kanyon’un iki farklı yanına gittik, ormandan, çalı çırpı arasından yürürken kulağınızda hiç eksilmeyen su sesi insanı mest ediyor gerçekten. Yazılı Kanyon’a gitmek için araba kiraladık. Hem araba kiralamada yardımcı olmaları, hem de Kanyon’da kalacak yer olarak kendi kamp alanlarını önermeleriyle ETUDOSD’a teşekkürlerimi de burdan etmiş olayım ayrıca.. (ETUDOSD: EĞİRDİR TURİZMİNİ TANITMA VE DOĞA SPORLARI KULÜBÜ) Böyle bir geziye kalkışacaksanız Eğirdir’de otogar’dan biraz ileride, pazar yerinin yakınlarındaki ETUDOSD merkezine uğramayı unutmayın diyyim

Yazılı Kanyon‘un adı Epiktetos‘un Hür İnsan Üzerine Bir Şiir‘inin yazılı olduğu bir kayaya kazınmış yazıttan geliyor, Kanyon boyunca yürürken karşılaşıyorsunuz yazıyla zaten. Bu yazının Kanyon üzerinde olmasının nedeni ise, Perge’den(Antalya) başlayıp Yalvaç’a(Isparta) uzanan Saint Paul yolunun buradan geçmesi. Türkiye’nin ikinci büyük yürüyüş yoluymuş Saint Paul Yolu (500 km);  ilki Likya Yolu herhalde.

Yazıttan ziyade, yol boyunca yer yer çağlayanlarla karşılaşıyorsunuz, bence onlar daha çok görülmeye değerler. O yüzden bir örneği yazıya fotoğraf olarak ekledim.

Yazılı Kanyon’da iki güzel gece (ateşte bol sucuklu :p) geçirdikten sonra Dedegöl Dağı Kampı için hazırdık. 20 Mayıs sabahı Hakan’larla Eğirdir’de buluştuk, kiraladığımız arabayı teslim ettik, eksiklerimizi (çoğunluğu yiyecek) temin ettik ve ETUDOSD’un ayarladığı otobüsle Dedegöl dağına doğru yola çıktık.

3000 metrelik dağ (pardon pardon, 2998 :p ), yaklaşırken görkemini daha bi içinizde hissettiriyor. Daracık dağ yollarında O302yle (evet, hala kalmış bu otobüslerden) tıngır mıngır geçtikten sonra Melikler Yaylasına vardık. Adını yazın buraya gelen yörüklerden alan 1600 metredeki Melikler yaylası, önümüzdeki iki gün boyunca 1255 kayıtlı konuğa ev sahipliği yapabilecek kadar büyük bir yaylaymış (kaynak, ETUDOSD sayfası.)

Melikler yaylasına geldiğimiz gibi bizi bir heyecan sardı zaten. Kolay mı, koskoca dağ tüm heybetiyle karşınızda duruyor ve yarın sabahtan kalkıp o dağa tırmanacaksınız!! O istek, o duygu o kadar mükemmel bir şey ki!!

Dedegöl Dağı, tüm heybetiyle!!

Cumartesi günü ama sürpriz, beklenmedik bir olay daha vardı, Yaka Kanyonu geçişi!! Programda olduğunu biliyorduk, ama nasıl bir şeyle karşılaşacağımızı bilmiyorduk. Ne olduğunu sorduğumuzda, kanyon geçişini düzenleyen ekipten birileri “belimize kadar suya gireceğiz, ona göre pantolon ve ayakkabınızı temin edin” diyorlardı, uzun bir süre kararsız kaldıktan sonra “Yok ya, kim girecek beline kadar suya, bi bakar geri dönerim” niyetiyle kanyon geçişi yapan tayfanın peşine takıldım, Doruk ve Özlem’le birlikte.. Hakan, Devrim ve Volkan ise keşif yürüyüşü yaptılar. Yaka Kanyonu’na geldiğimde bileğime kadar suya girene kadar hiç bir şeyin farkına varmamıştım aslında, o suya da nasıl girdiğimi hatırlamıyorum, ama sonra “ulan madem girdik, devam edelim bari, sonunda ne varmış?” deyip devam ettim.

Belimize kadar girdiğimiz buz gibi su, çantalı şapkalı olan benim.

Yaka Kanyonu, derinliği 30 ila 100 metre arasında değişen bir kanyon. 1.5 metre ile 2.5 metre arası değişiyor genişliği de.. Öyle yerler var ki, kafanızın üzerinde iki koca kaya, ha düştü ha düşecek şekilde emanet duruyor!! Ve sizin o esnada tek derdiniz, bir sonraki adımınızda daha az batmayı ve düşmemeyi planladığınız bir yol seçmek.. 5 derecelik suda, en azından bir kara parçası bulana kadar gitmek o anki tek amacınız Gidince de devrik ağacın kenarına oturup keyif sigaranızı yakıyorsunuz zaten Kanyonun sonuna doğru ilerledik, ama bizi bir sürpriz bekliyordu: Kanyon kapalıydı!! Bir kaya düşmüş, ve kaya tırmanışı yapanlar olsa da aramızda, oradan geçiş pek mümkün gözükmediği için geri dönmek zorunda kaldık. Aralarda ip atıp güvenli şekilde yukarıya çıkabileceğimiz bir yer de olmadığı için mecburen gerisin geriye dönüş yoluna koyulduk.. Geri dönüşün en zor tarafı akıntıyı arkanıza alıp yürümek.. Akıntıya karşı yürürken en azından nereye basacağınızı biliyorsunuz da, akıntı arkanızdayken ayağınızı attığınızda su alıp götürüyor sizi!! Kıç üstü oturmamak için bayağı bi çaba sarfetmek zorunda kalıyorsunuz. Tabi siz ne kadar dikkat etseniz de ayağınız yara bere içinde kalıyor, hele bir de benim gibi dizinizi, sinirinize denk gelecek şekilde çarptıysanız “ealllah, bıraktık dizi herhalde” diye telaşlanabiliyorsunuz

Yaklaşık 3.5 saat Yaka Kanyonunda kaldık, ve hayatım boyunca yaptığım en ilginç, en eğlenceli şeylerden biriydi!! Tadı damağımda kaldı desem yeridir Bu kanyon geçişinin bir önemli yanı da benim için, Doğa Aktiviteleri Grubu DAG‘tan birileriyle tanışmış olmamdı. Onun önemini Çiğdem Yaylası’ndan bahsettiğimde anlayacaksınız.

Kampa geri döndüğümüzde hemen üzerimizi değiştik, zaten sırılsıklam olmuştuk.. Üzerine kampta dağıtılan sıcak yemeği yiyip sayısını bilmediğim kadar bardak çay içince hasta olmadan kurtarabildim. Çok geç olmadan yattık, çünkü sabah erkenden kalkıp (4.30), 5.30 gibi de dağ tırmanışına başlayacaktık.

Uyku tulumunda güzelce uykumu aldıktan sonra sabah uyandım, ve tulumdan çıktığım gibi giyinmeye başladım. Hemen giyinmeme rağmen tulum sonrası üşümesi o kadar kötü ki!! İnsanın dişleri birbirine vuruyor resmen.. 4-5 kat, lahana gibi giyindikten sonra erzaklarımızı, sandviçlerimizi hazırlayıp yola koyulduk. 5.30, 5.45 gibi Özlem’in arkadaşları olan İzmir grubuyla birlikte yürüyüşe başladık.

Tırmanış Öncesi İzmir Grubuyla Birlikte

İlk yürüyüşüm olmasından kelli, bir heyecan, bir tezcanlılık, bir de yavaş yavaş güneşin çıkmasıyla, zaten yokuş yukarı tırmandığımız için bayağı bi terlemeye başladım. Yürüyüşlerin en önemli kuralı, en az terleyeceğin şekilde, uzun mesafeyi düşünerek yürümek.. Bir de en altımda pamuklu tişört olunca oldukça sıkıntı oldu. İstanbul’a dönünce ilk işim sentetik, teri tutmayan tişörtlerden almak oldu zaten Dağın çıkışında başlarda çarşak bir alan var, ayağınızın altındaki toprak ve taş parçacıkları o kadar çok kayıyor ki.. Onun da stresiyle iyice terlemeye başladım. Bir yandan güneş çıkıyor, açıkta kalan kollarınız v.s. yanmaya başlıyor, “get ready for amele yanığı” :p Ama öte yandan su bile içemez hale geliyorsunuz, hava o kadar soğuk ki, çantadaki su dolaptan çıkmış gibi!! Bir yandan kendimi zorlayıp bir yandan da gazlarken karın başladığı yerlere kadar gelmiş olduk(2300- 2400 metre civarı) Buralarda biraz da batonları bırakıp elle kayalara tutuna tutuna tırmanmaya başladık. Biraz daha ileride üstümü değiştirmek zorunda kaldım, yoksa hepten hasta olacaktım, ve bi yandan da dizimin ağrısını da göz önünde bulundurarak dönme kararı verdim, ki bence çok akıllıca bir fikirdi. Bir hafta yatakta yatmak pek de istediğim bir şey değildi neticede. Dönüş yolunda bir de arkadaş edindim, Murat; birlikte sohbet ede ede indik.

Arkamda, ileride ormanlık alanın ortasında ufacık gözüken kamp yeri

İlk yürüyüşüm olması açısından Dedegöl Dağı’nın yeri ayrı olacak hep benim açımdan!! Ve, dağ nasıl olsa duruyor orada, o zirveye tırmanıp yad edicem bu anılarımı

(more…)